Chelsea Schoubben, maatschappelijk assistent kinder- en jeugdpsychiatrie

9
Chelsea Schoubben

‘In de psychiatrie krijgen we de meest kwetsbaren in opname. Ik vraag me af: hoe gaan zij reageren op de maatregelen? Op 14 dagen quarantaine? Hoe leg ik dit uit? En hoe kan ik hen blijven ondersteunen in deze bijzondere tijden? Er spoken zoveel vragen en zo weinig antwoorden door mijn hoofd …

In de psychiatrie werk ik met verschillende kwetsbaarheden en problematieken. Neem autisme: die kinderen en volwassenen zijn gebaat bij duidelijkheid, structuur, regelmaat. Juist die dingen ontbreken nu. Ze stellen vragen. Wanneer mag ik mijn ouders zien? Wanneer mag ik nog eens naar huis? Wanneer krijg ik bezoek? Ik heb geen antwoorden.

Ons ziekenhuis heeft gelukkig genoeg beschermingsmateriaal, zowel op de Covid- als op de niet-Covid-afdelingen. Hoe ze dat op ziekenhuisniveau hebben geregeld, weet ik niet. Maar ik ben er wel blij mee.

Corona verandert mijn manier van werken. Met hoeveel mensen mag ik in een ruimte zijn, waar vergaderen we, hoe zal de indeling van de leefgroep eruitzien? Op heel korte termijn moeten we een pak praktische aspecten herdenken.

Vuile en propere zones

Het zwaarste vind ik de omstandigheden waarin mijn collega’s in de Covid-afdeling moeten werken. Vanuit heel het ziekenhuis laten collega’s hun vertrouwde afdeling achter om de Covid-afdeling te ondersteunen.

De ruimtes waar collega’s zich moeten omkleden zijn confronterend. Je hebt een ‘vuile’ en een ‘propere’ zone. Het is alsof je op zo’n moment oog in oog met het virus komt te staan.

Samen erdoor

Het lichtpunt is dat ik een team heb waarop ik kan terugvallen. Met de collega’s in de Covid-afdeling hielden we contact via FaceTime. Vooral het woord ‘samen’ is nu belangrijk: we moeten er samen door.

Wat me opvalt, is dat mijn omgeving lijkt stil te vallen, terwijl ik als zorgverlener doorga. Mijn leven ís niet stilgevallen. In het begin was mijn omgeving blij, want jippie, even niet werken. Maar na x-aantal weken denken ze er ook anders over.

Ik ben blij dat ik kan gaan werken, sociale contacten heb en mijn zinnen kan verzetten.’



Meer helden

‘Als schaduwexpert geef ik achter de schermen advies’

‘Na twee maanden zien we het applaus wegebben’

‘Twee weken voordien had hij de hele serre nog omgespit’

‘Mijn zoontjes heb ik 8 weken niet gezien’

‘Mensen sterven zonder familie om zich heen’

Verpleegkundige Inge De Ridder: ‘Mijn gezin geeft me de moed om door te gaan’

Donderdag 9 april: een nachtshift in het leven van spoedarts Kevin Vereecken

‘Op 25 maart is ze gestorven. Alleen’

Louis Ide, specialist infectiecontrole Jan Palfijn: ‘Een tweede lockdown is echt geen optie’

‘Uren bel ik rond om mondmaskers te vinden’

Erik Ramaekers (39) is zorgkundige in de thuiszorg

Chelsea Schoubben, maatschappelijk assistent kinder- en jeugdpsychiatrie

‘Hebben we al een zekere vorm van immuniteit opgebouwd? We weten het niet.’

‘80-plussers die huilen, dat snijdt door hart en ziel’

‘Wanneer iemand het niet haalt: dat zijn de lastigste momenten’

‘Veel mensen zoeken troost in een pakje koeken’

‘Naast de vele uren en de werkdruk is er het verdriet van heel wat mensen’

‘De patiënt is prioritair. De ontlading volgt thuis’

Comments are closed.